Արի, գարուն, սպասում ենք քեզ ու կսպասենք քեզ հավերժ: Կարոտում ենք քո բույրը և քո գեղեցկությունը: Հիշում եմ քո գեղեցիկ ծաղիկները` նոր ծաղկած, վառ արևը, ծիտիկների ծլվլոցը և թարմ խոտը: Գիտեմ, գիտեմ, շուտով կգաս, անհամբեր քեզ սպասում եմ, քեզ կարոտ եմ մնացել: Կսպասեմ, որ գաս ու ծառերը գեղեցկացնես կանաչ գույնով և ծաղիկներով: Չնայած գիտեմ, որ դու միշտ կաս իմ սրտում, հոգում, իմ անցյալում և ապագայում:
Ինձ կսկսեի պահել այնպես, կարծես գարուն է
Ես գարնանը ձայն կտայի այսպես. կվերցնեի մի քանի միրգ և կգնայի ընկերներիս հետ «Թումանյանի» այգի։ Ինձ կսկսեի պահել այնպես, կարծես գարուն է: Կհագնեի գարնանային շորեր, կնստեինք խոտերի մեջ և կսկսեինք իրար հետ շփվել։ Տաք եղանակներին մենք շատ ենք գնում այգի։ Այդ դեպքում գարունը կտեսներ, որ ուշանում է, և կգար։ Ես այդպես սովորաբար չեմ անում, բայց եթե գարունը ուշանա, կանեմ։ Իմ ընկերներին դա դուր կգար, որովհետև նրանք սիրում են գարունը և տաք եղանակներ։
Արի՛, գարուն…
Գարուն, գարուն, իմ գարուն,
Արի՛, արի՛, իմ գարուն,
Ես քեզ կտամ տաքություն,
Քաղցրահամ իմ գարուն,
Արի՛, իմ սիրուն, իմ նախշուն,
Արի՛, գարուն, մի՛ ամաչիր,
Նուրբ գարուն:
Գրոց-Բրոց 