Մայիսյան հավաքին ընդառաջ

Քննարկումը տեղի ունեցավ Microsoft Teams հարթակում, Ապրիլի 30-ին, ժամը 15։00։ Հանդիպման ընթացքում խոսվեց բազմաթիվ թեմաներից՝ ընտանեկան նախագծերից, ընտանեկան դպրոցից, կրթահամալիրի առավելություններից և ընդհանուր՝ Մայիսյան հավաքից։ Քննարկման նպատակն էր՝ տեսնել սովորողների նախապատրաստումը Մայիսյան հավաքին։ Նշեմ նաև, որ հանդիպմանը շատ ակտիվ էին մասնակցում սովորողների ծնողները։ Տիարը խոսեց ընտանեկան դպրոցի, առցանց ուսուցման և նախագծերի մասին։ Սկիզբը նախագծերի ուսումնասիրությունն էր։ Ուսումնասիրվեցին կրթահամալիրի բոլոր մասնաճյուղերից սովորողների կատարած նախագծերը։ Սովորողներից շատերը ինքնուրույն ստեղծել էին նախագծեր, որոնք կատարել էին նաև նրանց դասարանցիները, ընկերները։ Կնշեմ մի քանիսին։ Արևելյան դպրոց-պարտեզի, 3-րդ դասարանի սովորող Մանե Օհանջանյանը ներկայացրեց իր ստեղծած «Ֆոտո» նախագիծը։ Նախագծի ներկայացմանը նաև մասնակցում էր նրա մայրիկը։ Հաջորդ նախագիծը իրականացվում էր Արևմտյան դպրոց-պարտեզում։ Այն 2-րդ դասարանի սովորող Նարե Սարգսյանի «Թատերական» նախագիծն էր։ Նախագծի նպատակն էր սովորողներին ծանոթացնել թատրոնի ճյուղերին, արթնացնել սերը դեպի թատրոն։ Այնուհետև Հյուսիսային դպրոց-պարտեզի դասավանդողները ներկայացրեցին 1-3 դասարանների ուսումնական պլանը և 6 տարեկանների մուտքը կրթահամալիր։ Ընթացքում ծնողներից շատերն արտահայտում էին իրենց դրական կարծիքը կրթահամալիրի հանդեպ և նույնիսկ իրենց առաջարկները։ Ինձ շատ դուր եկան ծնողների խոսքերը կրթահամալիրի մասին, որոնք ցույց էին տալիս, որքան հետաքրքված և ընդգրկված էին նրանք առցանց ուսուցման մեջ։ Առաջարկները ընտանեկան նախագծերի և ընտանեկան դպրոցի վերաբերյալ էին։ Հաջորդը Հարավային դպրոց-պարտեզն է, որտեղ 5-րդ դասարանի սովորող Մարի Սարգսյանը ներկայացրեց իր «Նկարչական» նախագիծը։ Կրտսեր դպրոցների կատարած նախագծերն ուսումնասիրելուց հետո, հերթը հասավ Ավագ դպրոցին, որը նույնպես լի էր բազում հետաքրքիր նախագծերով։ Ավագ դպրոցի ղեկավար Մարթա Ասատրյանը առանձնացրեց երեք նախագիծ։ Առաջին նախագիծն էր «Կրթահամաիրի հրաշալիքներն ըստ շրջանավարտի կամ հրավիրում ենք սովորելու կրթահամալիրում», որը ներկայացրեց Մարիա Պախուցկայան։ Երկրորդ նախագիծը «Ես կարողանում եմ» ներկայացրեց 9-րդ դասարանի սովորող Մանե Հակոբջանյանը։ Եվ երրորդը «Մեր գերդաստանը» ներկայացրեցին Մելինե Ժամկոչյանը և Գոհար Մավյանը։ Քոլեջից Մարիամ Մխիթարյանը և մայրիկը ներկայացրեցին «ընտանեկան խաղեր» նախագիծը, Նունե Գրիգորյանը «բլոգային ուսուցումը», իսկ Միլենա Կիրակոսյանն իր մայրիկի հետ ներկայացրեց «ընտանեկան ընթերցումներ» նախագիծը։ Քննարկման վերջում Միջին դպրոցի, 7-րդ դասարանի սովորող Մարկ Հովհաննիսյանի մայրիկը խոսեց ընտանեկան դպրոցի, մայիսյան հավաքի և ընտանեկան նախագծերի մասին։ Այդքանով քննարկումը հասավ իր ավարտին։ Այն շատ հետաքրքիր էր, որովհետև երևաց սովորողների և իրենց ծնողների միասնական աշխատանքը։ Բոլոր սովորողները ստեղծել էին շատ հետաքրքիր աշխատանքներ, որոնք ուսումնասիրելը ինձ հաճույք պատճառեց։

Աղբյուրը՝ Նունե Հովհաննիսյանի բլոգ։

Բաց հանդիպում նվիրված Մուտք մայիսյան հավաքին

Այսօր Microsoft Teams հարթակում տեղի ունեցավ սեբաստացիական բաց հավաք-քննարկում։ Քննարկումը նվիրված էր <<Մուտք մայիսյան հավաքին>>։ Ճիշտն ասած առաջին անգամ էի մասնակցում տեսակապի միջոցով կազմակերպված հավաքի, բայց հուսով եմ, որ կկարողանամ կրկին մասնակցել։ Հավաքին մասնակցում էի որպես լրագրող և լուսաբանող։ Հավաքի մասնակիցներն էին կրթահամալիրի տնօրենը ՝ տիար Բլեյանը, դպրոցների ղեկավարները, ուսուցիչները, սովորողները և սովորողների ծնողները։ Մեր հավաքը սկսվեց տիար Բլեյանի խոսքով։ Տիարը խոսում էր ընտանեկան միջավայրում կատարված աշխատանքների և նախագծերի մասին։ Դպրոցի ղեկավարների հետ խոսում էին Մուտք մայիսյան հավաքի անելիքների մասին, թե ի՞նչ նոր առաջարկներ, պլաններ ունեն մեր ղեկավարներն ու ուսուցիչները, և ինչու ոչ նաև սովորողները։ Խոսում էին այն մասին, թե ինչպե՞ս են սովորողները պատրաստվում Մուտք մայիսյան հավաքին, ովքե՞ր են լինելու մասնակիցները, թե ի՞նչ են պատրաստվում անել մեր սովորողները։ Ամեն դպրոցի ղեկավար ներկայացնում էր իրենց կատարած աշխատանքներն ու նախագծերը։ Սովորողները մայրիկների հետ խոսում էին իրենց ընտանեկան նախագծերից։ Նաև կաին սովորողներ, ովքեր իրենց անհատական նախագծերն էին ստեղծել և առաջարկում էին, որ մնացած սովորողները նույնպես մասնակցեն այդ նախագծերին։ Մեր հավաքի մեջ կարևորում եմ նաև ծնողների խոսքերը, քանի որ բոլորը մեծ հաճույքով էին կատարում ընտանեկան նախագծերը և շատ ուրախ էին, որ իրենց երեխաները սովորում են հենց այս կրթահամալիրում։ Ցանկանում եմ առանձնացնել մի ծնողի խոսք, ով ասաց․ <<Անչափ ուրախ եմ, որ երեխաս սովորում է Մխիթար Սեբաստացի կրթահամալիրում, քանի որ «Տերթոդիկյան» մեթոդներ այստեղ չեն կիրառվում, և երեխաները կարող են հանգիստ արտահայտվել իրենց կարծիքներով և մտքերով։ Նրանք կարող են վստահ լինել, որ իրենց ազատ խոսքի իրավունքի համար չեն հարվածի և չեն բարկանա իրենց վրա>>։ Ինձ շատ դուր եկավ այս ծնողի խոսքերը և մի տեսակ հպարտ զգացի ինձ, որ ես էլ եմ սովորում այս կրթահամալիրում։ Երբ բոլորը խոսեցին և ներկայացրեցին իրենց կատարած աշխատանքները, լրագրողները սկսեցին իրենց հարցերը ուղղել տիարին։ Այդ թվում և ես, իմ հարցը ուղղեցի տիարին և տիարը մեծ սիրով պատասխանեց։ Մեր հավաքը տևեց մեկ ու կես ժամ, բայց կարող եմ ասել, որ ընդհանրապես ձանձրալի չէր և շատ լավ անցավ։ Ուրախ կլինեմ, որ նորից կազմակերպենք այսպիսի հավաք։

Աղբյուրը՝ Միլանա Քամալյանի բլոգ։

Նայում եմ թափանցիկ հեռուն․․․

Նայում եմ թափանցիկ հեռուն ու հասկանում եմ՝ ինչ լիքը բան չգիտեմ այս կյանքի մասին։ Ասես ես չեմ ճանաչում այս կյանքը, որովհետև այնքան լիքը բան ես դեռ չգիտեմ։ Դժվար է պատկերացնել, որ ես այդ ամբողջը պիտի սովորեմ։ Մենակ հարցը դպրոցական գիտելիքների մասին չէ։ Նայում եմ թափանցիկ հեռուն ու չեմ հասկանում՝ ոնց այսպես կարող էր լինել։ Այդ թափանցիկ հեռվում ես տեսնում եմ և սկսում եմ հասկանալ այս կյանքը։ Զարմանալի և մի քիչ տխուր բան է, բայց ինչպես ասում են՝ չկա բարիք առանց չարիք։Եվ այդ թափանցիկ հեռվում նաև ես տեսնում եմ այն մարդկանց, ովքեր օգնում են ինձ։ Թե կլինեն իմ սիրելի դասատուները, թե ընկերները, թե ընտանիքը, նրանք իմ խավար հեռուն դարձնում են թափանցիկ։

Աղբյուրը՝ Դավիթ Խադիչյանի բլոգ։

Կյանքը՝ որպես ճանապարհ

Մեր կյանքը նման է մի երկար ճանապարհի, որը կառուցում ենք մենք: Այդ ճանապարհը կառավարում ենք մենք: Անհարթ կառուցենք, մեր կյանքը անհարթ կլինի‚ խուճուճ կառուցենք‚ խուճուճ ճանապարհներով կանցնենք կյանքում‚ իսկ եթե կառուցենք ուղիղ եւ հարթ, մեր կյանքը հենց այդպիսին էլ կլինի: Մենք պետք է հասկանանք, որ մեր կյանքում ամեն ինչ մեզանից է կախված: Եթե ցանկանանք լավ կյանք եւ անենք ամեն ինչ այն ունենալու համար, այլևս ոչ ոք չի կարող մեզ կանգնեցնել:

Աղբյուրը՝ Էլիս Խեչոյանի բլոգ։

Կրակ կա սրտիս մեջ

Շատ է պատահում, երբ մարդու սիրտը վառվում է կամ զայրույթից, կամ ուրախությունից, կամ էլ վրեժ լուծելու մտադրությունից: Քիչ է պատահում, երբ մարդիկ ուրախությունից են վառվում, հիմնականում մենք վառվում ենք զայրույթից: Կա նաև արտահայտություն «կրակի կտոր»: Դա ասում են այն մարդկանց, ովքեր չեն կարողանում հանգիստ նստել: Ասում են այն մարդկանց, ովքեր կայտառ, ուրախ և աշխույժ են: Իմ կարծիքով, սրտի մեջ կրակ ունենալը լավ է: Եթե քո սիրտը կրակոտ է աշխատանքի նկատմամբ, դու դա հաճույքով ես անում:

Աղբյուրը՝ Սաթե Խեչոյանի բլոգ։

Սովորական բան

Մենք ամեն օր անում ենք սովորական բաներ: Բարևում ենք, ժպտում ենք, խոսում ենք, ուտում ենք, երգում ենք և այլն: Սակայն կան բաներ, որոնք մեր կարծիքով սովորական չեն: Օրինակ, երբ գնում ենք քաղաքից դուրս, մեզ թվում է, որ մենք արել ենք անսովոր բան ու մեզ շատ լավ ենք զգում, որ տարբերվող բան ենք արել: Սակայն, իրականում, իմ կարծիքով, աշխարհում բոլոր արարքներն էլ սովորական են: Անսովոր է միայն մի արարք՝ հասկանալը, որ ամեն ինչ սովորական է:

Աղբյուրը՝ Մուշեղ Պապիկյանի բլոգ։

Առանց դրանց մարդու կյանքը անհնար է

Մենք բոլորս էլ սովորական արարքներ անում ենք ամեն օր։ Դրանք թվում են սովորական, բայց առանց դրանց մարդու կյանքը անհնար է։ Մարդիկ սովորական արարքների կարևորությունը զգում են միայն այն ժամանակ, երբ չեն կարողանում անել դա, և նրանց համար դա անսովոր է դառնում։ Սովորական արարքները ոչ մեկ չի գնահատում, բայց ոչ մեկ չի հասկանում, որ մեր կյանքը դրա վրա է հիմնված։ Եթե չլինեին սովորական արարքներ, ապա չէին լինի նաև անսովոր արարքները։ Իմ կարծիքով, բոլոր արարքներն էլ սովորական են, ուղղակի ամեն մարդ անում է դա իր ձևով։ Մարդիկ սովորական են համարում այն արարքները, որոնք նրանք միշտ տեսնում են։ Այսինքն՝ անսովոր են այն արարքները, որոնք այդ մարդը չի տեսել։ 

Աղբյուրը՝ Վիգեն Հովակիմյանի բլոգ։

Արդեն որերորդ անգամ․․․

Մարդը պետք է կարողանա մի բանը սկսել նորից։ Բոլորի համար էլ դժվար է լինել ամեն ինչի սկիզբը։ Օրինակ՝ Նիկոլ Փաշինյանը եղավ հեղափոխության սկիզբը, և նրա վրա ընկած էր շատ մեծ պատասխանատվություն և եթե նա ձախողվեր, շատ վատ կլիներ։ Եթե բոլորը վախենան ինչ-որ բանի սկիզբը դնել, այդ բանը չի լինի, և լավ չի լինի։ Եթե մարդը նպատակ է դրել և ձախողվում է, պետք է այդ ամենը սկսի նորից։ Դա այնքան պետք է անի, մինչև հասնի իր ուզածին։ 

Աղբյուրը՝ Վիգեն Հովակիմյան բլոգ։

Սովորական արարքներ

Իմ կարծիքով, սովորական արարքը լավ բան է կյանքում, և առանց սովորական արարքների մենք առաջ չենք գնա։ Միշտ սովորական արարքները լինում են վատը կամ լավը։ Օրինակ՝ երբ 12 կամ 13 տարեկան երեխան ունի լավ շրջապատ, անում է սովորական լավ արարքներ և դառնում է լավը, իսկ այն երեխան, որը ունի վատ շրջապատ, ընկնում է շրջապատի ուրիշ երեխաների խելքին և անում սովորական վատ բաներ, իսկ այն մարդը, ով ոչ անում է լավ արարքներ, ոչ էլ վատ արարքներ, նա չի կարող այդպես ապրել։ Դրա համար միշտ մարդու սովորական արարքներից է կախված՝ նա ինչպիսին կլինի ապագայում։

Աղբյուրը՝ Հրաչ Ղալամքարյանի բլոգ։

Միկրոֆոն

Իմ կարծիքով, միկրոֆոն պետք է, բայց մի կողմից էլ պետք չէ։ Օրինակ՝ երբ դու ունես գաղտնիքներ, պետք չէ դրանք ասել հասարակության մեջ։ Հասարակության մեջ պետք է միկրոֆոնով ասել այն բաները, որոնք քո գաղտնիքը չեն, այսինքն՝ պետք չէ պատմել քո կյանքը մարդկանց, պետք է պատմել լավ բաներ և վատ։ Ես միկրոֆոնով խոսելը հասկանում եմ, որ ինչ-որ մարդ ինչ-որ բան ասում է բոլորի մոտ, անպայման չի իսկական միկրոֆոնով, թեկուզ առանց միկրոֆոն, բայց ասում է։ Ինձ համար, օրինակ, սխալ է, երբ դու ինչ-որ մեկին սիրում ես և գնում ես բոլորին պատմում դրա մասին, չէ որ դա գաղտնիք է։ Ես համաձայն չեմ այն մտքի հետ, որ նովելում ասում էր՝ մարդիկ առանց ինձ չեն կարող ապրել, որովհետև իրականում դա այդպես չէ։ Դու կարող ես ապրել առանց միկրոֆոն, բայց կյանքը առանց միկրոֆոն մի քիչ անհետաքրքիր է անցնում։

Աղբյուրը՝ Հրաչ Ղալամքարյանի բլոգ։