Գրոց-Բրոց

Գիշերային մեղեդի

Ծղրիդներն են անվերջ երգում
Գիշերվա մթում,
Բուն նայում է աստղերին,
Լսում լռությունը։

Անվերջ լալիս են
Ամպերը մռայլ,
Ինչպես մանկիկը
Օտարի գրկում։

Գարնան կանչ

Հե՜յ, սիրուն գարուն,
Առու կարկաչուն,
Արի՛, արև բեր,
Լույս ու ջերմություն։

Զվարթություն բեր,
Ծիլ ու ծաղկին կյանք,
Առվին խնդություն,
Բույսերին հրճվանք։

Կենդանիներին
Դու ուրախացրու
Ու հոգիները
Մարդկանց ջերմացրու։

Հե՜յ, սիրուն գարուն,
Առու կարկաչուն,
Արի՛, արև բեր,
Լույս ու ջերմություն։

Ամռանը գնացել էինք հանգստանալու: Մեր վրանը գտնվում էր ափին մոտ: Առավոտյան մեզ արթնացնում էին ճայերը` իրենց ծիծաղելի ձայնով: Լճի ձայնը շատ հաճելի էր, կարծես երգեր: Հետո սկսեց փոքր-ինչ քամի, և ծառերը ու թփերը սկսեցին խշխշալ, այդ ձայնը նույնպես հաճելի էր: Բոլոր ձայները միանալով իրար` ստեղծում էին մի մեծ համերգ: ԵՎ ավելացնեմ, որ բնության համերգը հանգստացնում է մարդուն այնպես, ինչպես դասական երաժշտությունը:

Ամենաշատը սիրում եմ ծովի ձայնը։ Այն ամենահանգստացնող համերգներից մեկն է, կարծում եմ, մանավանդ երբ անձրև է սկսում գալ գիշերները։ Միանգամից հանգստանում ես ու հանգիստ քնում։ Ալիքների խշշոցները կարծես քեզ գրկում են ու օրորում, տանում բերում։ Շատ եմ սիրում ջուրը, լողալը, սուզվելը ու ջրի հատակից լսել, թե ինչ ձայներ է հանում շրջապատը։

Նյութը` Յուրա սահակյանի բլոգում:

Իմ լսած բնության համերգը աշնան տերևաթափն է։ Երբ քամի է լինում, գույնզգույն տերևները թափվում են ներքև։ Եվ քայլելով տերևների վրա խշխշալով համերգ է ստացվում։ Աշնան համերգին են միանում նաև տաք երկրներ չվող թռչունների երամների ձայները։ Եվ տարբեր ձայներ են գալիս և ստացվում է շատ հետաքրքիր երաժշտություն։ Մարդկանց ձայները և գնացքի ձայները խառնվելով` համերգ են տալիս։

Նյութը` Մաքսիմ Սահրադյանի բլոգում:

Գեղեցիկ լճերը կապույտով լցված,
Լեռների շերտերը բարձունքով լի,
Դեղին կրակը` մարդկանցով վառած,
Բնությունը հրաշք է, վայելի՛ր։

Ժայռերը` մոխիր սարերին դրած,
Կենդանիները գույն անտառով մեկ,
Մեծ-մեծ օվկիանոսները ջրերով թաց,
Սա են կոչում բնության համերգ։

Նյութը` Դանիել Հարությունյանի բլոգում:

Մեր դպրոցը տարբերվում է Հայաստանի բոլոր դպրոցներից. դա մեր դպրոցի մեծ առավելությունն է:
Մեր դպրոցում համակարգիչները մեծ առավելություն ունեն​. հեշտացնում են մեր գործը:
Բոլոր ուրիշ դպրոցներում ուսուցիչները շատ խիստ են​, երեխաներին խփում են և նեղացնում , իսկ մեր դպրոցում ուսուցիչները մեզ հետ խոսում են ինչպես ընկերների հետ:
Մեր դպրոցի ամենամեծ թերությունը համակարգչով շատ աշխատելն է :
Շատերը այդպես սկսում են վատ տեսնել , սկսում են իրենց աչքերը ցավ​ել և այլն:
Մեր դպրոցի միակ թերությունը դա է​. ես էլ ուրիշ թերություն դեռ չեմ նկատել:Ամենակա​րևորը, որ դպրոցում գիտելիք ենք ստանում :
Վերջ​, այսօր այսքանը:

Նյութը` Գայանե Բադեյանի բլոգում:

Գարնանը բնությունը ար​թնանում է: Բողբոջները պայթում են​, և ծաղիկներն են աճում: Մեր տան այգում այնքան գեղեցիկ են աճում ծաղիկները, կարծես ես այլ աշխարհում լինեմ: Գարունը իմ ամենասիրած եղանակն է, որովհետև ոչ ցուրտ է, ոչ էլ​` տաք: Գարնանը ես ամեն օր դուրս եմ գալիս և խաղում ընկերներիս հետ: Շատ եմ սիրում, երբ դուրս եմ գալիս​, և զով է լինում: Գարնանը նաև իմ ծնունդն է:

Նյութի աղբյուրը` Դավիթ Բաբաջանյանի բլոգ:

Եթե ես սարքեի իմ երկիրը, անունը կլիներ <<Բարի աչք>> կամ <<Բարեհոգի>>։Ես հիմա կբացատրեմ, թե ինչու եմ անունը կազմում բարի բառով, որովհետև իմ երկրում ես ընդունելու եմ միայն բարի մարդկանց։ Այնտեղ միշտ լինելու է մաքուր, գեղեցիկ, մաքուր բնություն, բարի մարդիկ։ Իմ աշխարհում իրավունք չունեն նեղացնել մարդկանց կամ կենդանիներին։ Կենդանիները լինելու են խնամված և ունենալու են ամեն մեկը իր տերը. այնտեղ չի լինելու թափառական շուն կամ կատու։ Դպրոցը սովորական չի լինելու: Օրինակ՝ լինելու են գույնզգույն, որպեսզի երեխաները ունենան տրամադրություն ու տեսնեն իրենց աշխարհը գույնզգույն։ Նաև եթե լավ գնահատական ստանան, կոնֆետ են ստանալու, որպեսզի երեխաները տրամադրություն ունենան լավ սովորելու։ Մի խոսքով, իմ երկիրը լինելու է ամենաբարին, ընկերասերը, գույնզգույնը և լուսավորը։ Հուսով եմ` հասկացաք, թե ինչու եմ ուզում անունը դնել <<Բարի աչք>> կամ <<Բարեհոգի>>։ 

Աղբյուրը` Սյուզաննա Գալստյանի բլոգ:

Ամանորը երեխաների ամենասպասված օրն է։ Երազանքներ ունեն բոլորը` թե մեծերը և թե փոքրերը, իսկ Ամանորը ամենալավ տոնն է երազանքների իրականացման համար։ Երեխաների սպասումները, հավատն ու երազանքներն ուրիշ են։ Նրանց հավատը շատ մեծ է, որ Ամանորի գիշերը անպայման կատարվելու է նրանց երազանքը։ Նրանք կարող են չքնել, միայն թե տեսնեն այն Ձմեռ Պապիկին, ով իրենց ամեն տարի ծխնելույզով նվերներ է բերում։ Ամեն մեկն ունի իր երազանքները, բայց երեխաների երազանքներն այնքան շատ են, որ նույնիսկ հաշվելն է անհնար։
Հիշում եմ` երբ փոքր էինք, Ամանորի տոնական օրերն էին։ Առավոտյան արթնացանք ու տեսանք, որ ձյուն է գալիս։ Մեծ ու սպիտակ փաթիլները ծածկում էին քաղաքը։ Իմ և քույրիկիս ուրախությանը չափ չկար։ Մայրիկս արագ հագցրեց մեզ, ու իջանք բակ՝ խաղալու։ Այնքան ուրախ էինք խաղում, ձների մեջ գլորվում էինք ու ձնագնդի խաղում։ Մայրիկս նկարում էր մեզ, ուրախանում ու խաղում մեզ հետ։ Ես այնքան կարոտով եմ հիշում այդ օրը։ Ամանորը հրաշքներով լի տոն է, երբ բոլոր երեխաները ժպտում են ու նվերներ ստանում։ Ես հավատում եմ, որ Նոր տարվա երազանքները կատարվում են: Այս տարի ինձ համար լավագույն նվերը կլինի, որ ես ևս մեկ քույրիկ կամ եղբայր ունենամ։

Այսօր ես որոշեցի մի փոքր ամանորյա նվեր պատրաստել որևէ անծանոթ տատիկի համար, ում կհանդիպեի դրսում։ Այսպիսով` ես դուրս եկա, մի քիչ զբոսնեցի, մինչև գտա մի տատիկի։ Այդ տատիկը մուրում էր, մտածեցի` ինչ լավ է, որ ես հանդիպեցի հենց նրան։ Մի փոքր ամաչելով մոտեցա, շնորհավորեցի գալիք Նոր տարին և տվեցի նվերը։ Տատիկը շատ զարմացավ ու ուրախացավ, շնորհակալություն հայտնեց և ինձ նույնպես շնորհավորեց Ամանորի կապակցությամբ։ Դրանից հետո ես որոշեցի ավելի շուտ-շուտ բարի գործեր անել։

Աղբյուրը` Յանա Կիրակոսյանի բլոգ: